Trzy nowe miasta na Mazowszu

Małkinia Górna, położona w północno-wschodniej części województwa mazowieckiego, ma niemal 5 tys. mieszkańców, więcej niż niejedno miasteczko w naszym regionie. Nic więc dziwnego, że już 40 lat temu podjęła pierwsze próby, by otrzymać prawa  miejskie.

— Nasza miejscowość od dawna żyje jak miasto, rozwijamy się szybko, mamy silną społeczność, nowoczesną infrastrukturę i ambicje, które wykraczają poza status wsi – mówi Dariusz Rafalik, do końca zeszłego roku wójt, a od 1 stycznia 2026 roku burmistrz Małkini Górnej.

— Staraliśmy się o nadanie praw miejskich, ponieważ jest to naturalny etap w rozwoju naszej miejscowości – dodaje. — Przyznanie statusu miasta to naturalne potwierdzenie naszego potencjału, szansa na nowe inwestycje i mocniejsza pozycja w regionie. Zapewni to nam też nowe możliwości pozyskiwania środków zewnętrznych.

Zdaniem burmistrza Rafalika taka zmiana przyniesie też bardzo bezpośrednie korzyści dla mieszkańców: większą szansę na rozwój usług, nowe miejsca pracy i większą aktywność kulturalno-społeczną.

— Krótko mówiąc, status miasta daje Małkini Górnej większe możliwości, mocniejszy głos i solidny fundament pod przyszły rozwój – reasumuje włodarz Małkini.

Miasto po raz drugi

Stanisławów, usytuowany w powiecie mińskim, już kiedyś miastem był i to przez kilka wieków. I to widać po dziś dzień. Ta gminna miejscowość ma rynek, park i typowo miejski układ ulic w centrum. I tak, jak Małkinia, od lat dużo bardziej przypomina miasto niż wieś. Jest tam bank, komisariat policji, liczne sklepy (w tym trzy supermarkety, po dwie kwiaciarnie i cukiernie oraz centrum ogrodniczo-budowlane), równie liczne punkty usługowe (m.in. cztery salony fryzjersko-kosmetyczne), kilka lokali gastronomicznych  oraz trzy zakłady produkcyjne. Ma też rozwiniętą, nowoczesną infrastrukturę techniczną i edukacyjną. Takie zaplecze, wraz z bliskością Warszawy, dobrym połączeniem z nią i ze stolicą powiatu, Mińskiem Mazowieckim, sprawia, że ludzie chętnie tam się osiedlają, przybywa nowych domów, a aspiracje mieszkańców rosną. To m.in. dlatego zdecydowana większość z nich poparła starania władz gminy o przywrócenie Stanisławowowi statusu miasta.

Po raz pierwszy uzyskał on prawa miejskie ponad 500 lat temu, w 1523 roku, z rąk książąt mazowieckich  Stanisława i Janusza (nazwę przyjął od starszego z nich). Stracił je, tak, jak wiele innych polskich miasteczek z obszaru dawnego zaboru rosyjskiego, po Powstaniu Styczniowym, w 1869 r.

— Nie było to spowodowane względami ekonomicznymi czy decyzją naszych przodków. Miejscowość utraciła nadane jej prawa ukazem carskim — mówi Kinga Sosińska, burmistrz Stanisławowa.

W jej ocenie odzyskanie praw miejskich to przywrócenie „właściwego statusu Stanisławowa”, a także jej właściwego miejsca na mapie powiatu mińskiego, w którym w ostatnich latach status miasta odzyskały Dobre, Cegłów, Latowicz i Siennica.

— Uzyskanie praw miejskich to istotny impuls rozwojowy dla naszej miejscowości. Posiadanie praw miejskich to również prestiż dla Stanisławowa i większe zainteresowanie miejscowością i gminą. Spodziewamy się, że jeszcze bardziej rozwinie się u nas budownictwo jednorodzinne, a to spowoduje przypływ mieszkańców i zwiększenie dochodów podatkowych. Uzyskanie statusu miasta będzie też promocją całej gminy — twierdzi Kinga Sosińska.

Zasłużony awans

Staroźreby, leżące w powiecie płockim, ze swym rynkiem pośrodku, też wyglądają jak miasteczko.

– Decyzja o rozpoczęciu starań o nadanie statusu miasta była naturalnym krokiem, wynikającym z kierunku, w jakim rozwija się nasza gmina. Od kilku lat realizujemy konsekwentny plan inwestycyjny, który zmienia oblicze miejscowości – od infrastruktury drogowej, przez oświatę, kulturę, po poprawę jakości życia mieszkańców – mówi burmistrz miasta i gminy Staroźreby, Kamil Groszewski.

Zaznacza, że ta miejscowość rośnie, rozwija się i zaczyna pełnić funkcje typowe dla małych miast: ma silne zaplecze usługowe, handlowe, administracyjne, edukacyjne, powstają tam nowe miejsca pracy, a przestrzeń publiczna zyskuje coraz bardziej miejski charakter.

— Status miasta jest więc nie tylko wyróżnieniem, ale przede wszystkim dostrzeżeniem realnego postępu, który wspólnie osiągnęliśmy. Uważam, że Staroźreby zasłużyły na ten status, a przede wszystkim zasłużyli na to mieszkańcy. Dla mnie jako gospodarza tej gminy to także forma pokazania, że potrafimy iść do przodu, że nasza miejscowość ma potencjał i ambicje, aby być jednym z ważniejszych lokalnych ośrodków na Mazowszu. Przed nami jeszcze bardzo dużo pracy, ale idziemy w dobrym kierunku — przekonuje Kamil Groszewski.

Jego zdaniem nadanie praw miejskich przyniesie Staroźrebom wiele korzyści. M.in. zwiększy ich szanse rozwoju, wzmocni funkcje administracyjno-usługowe tej miejscowości i podniesie jej prestiż, co z kolei może zatrzymać młodych mieszkańców i przyciągnąć nowych.

— Przede wszystkim spodziewamy się wzmocnienia dynamiki inwestycyjnej, którą już dziś widać w naszej gminie. Status miasta będzie dla nas impulsem do kolejnych działań: rozbudowy infrastruktury komunalnej, edukacyjnej i kulturalnej, dalszego unowocześniania centrum miejscowości, poprawy komunikacji z Płockiem i miejscowościami ościennymi, rozwoju nowoczesnych usług publicznych, wzmacniania lokalnej tożsamości mieszkańców – wylicza burmistrz Staroźreb.

Dodaje, że chciałby, by były one miejscem, w którym „młodzi widzą swoją przyszłość, seniorzy mają poczucie bezpieczeństwa i komfortu, a przedsiębiorcy – stabilne warunki do prowadzenia działalności”. I na koniec mówi:

— Nadanie praw miejskich Staroźrebom ma pomóc nam dokończyć pewien etap, na który wspólnie pracujemy: etap budowy nowoczesnej, energicznej i ambitnej społeczności, która wierzy w swój potencjał.

W ostatnich dwóch latach na Mazowszu przybyło aż 15 miast. W 2024 roku stały się nimi: Ciepielów, Dobre, Gielniów, Głowaczów, Maciejowice, Magnuszew, Odrzywół, Przytyk, Osieck, Siennica i Sienno. W kolejnym roku – Kazanów, a z początkiem 2026 r. – Małkinia Górna, Stanisławów i Staroźreby.